प्रेमगीत

ह्रुदयात माझ्या खोल, प्रीतीचे तुझिया बोल
लेवुनी ष्रुंगार साज लपले आहेत आज।

ऐकण्या तयांचे गान, लावशील ज़रा कान
पाहुनी लवलेली मान, धडधडे हृदय सान

रुलाता तुझा गजरा ,सुगंधी माझ्या छातीवरी , थरथर उठे शरीरी, मोह न मजला आवरी
म्हणुनी लिहितो गीत ,वाचुनी ठेव मनात, स्फुरेलत्या त्या कली,गाई ह्या गोड ओळी

कन्या माझी लाडकी

कविता आहे माझी कन्या ,हवी तर तिला सासरी न्या
पण एवढी तरी कृपा करा ,एक दिवास तरी द्या माहेरा !

मला प्रिय आहे तिची गोड छबी ,परकर पोलका अन घट्ट वेणीतली
वेणीत वेणी फुलांची अन त्यात करवंदे,तुम्हाला वाटेल गावठी तर वाटू दे।

सासरी तुम्ही तिला कशीही नटवा,व्रुताम्चा ड्रेस नाहीतर चालीची साडी नेसवा
झोपाळ्यावरझुलवा नाहीतर मखरातबसवा ,माहेरची सययेता येवू नयेत आसवा।

एवढे मात्र माझ्यासाठी अवश्य करा,माहेरी कसाही वागण्याचा चेक द्या कोरा।
माझ्या अलबममध्ये रहावा मुळचा चेहरा .म्हणून एक दिवस तरी द्या माहेरा

वादळाची रात

वाट पहाते, डोळ्यांची बाहुली मोठी करू --नी
मी तुझी रे -- सखया--किती
शीडाचा फड़का --रा दिसेल कोठे का
उसल्त्या ह्या -- दरिया --तुनी
रात वाद --ळी, बावटा तीन नंबराचा तो लागलेला
रेडियो सतत धोक्याची सू --चना घोषित असता --ना
जावू नको रे --मासं धरण्या ला
आशा भयाण राती--ला --रे --

चंद्र आणि भूमी

पुनावेला कोजागिरी,पहावी चंद्राची निळाइ
जशी संतानी पाहिली सावळ्या विट्ठलाचे ठाइ
पूर्ण चंद्राचे चांदणे मना करी शांत शांत
जन शिवाची भजने भावाभाक्तीने गातात
अश्विनाच्या शुद्ध पक्षी ,अंती येते कोजागिरी
कोणी म्हणे शरद पोरणीमा,,शिवदूतांची येते फेरी
कोजागर्ती कोजगर्ती, त्यांची एकच आरोळी
भजानांत जाई विरोनी.निजलेले नसों कोणी।
जागा असू दया बंधो तुमच्या तनाची व मनीची
भूमी व्यापण्या मग तुमची माय व्याली कुणाची

खंत

चाल-नीली नीली अम्बर पे
जनामानसी माझी ,प्रतिमा असे केवलशून्य
तुझ्यावाचुन मला। नव्हता कुणी मित्रही अन्य
सगे सोयरे सारे,होत्दे केवलनिमित्तमात्र
कामापुराते मामा ,अन ताकापुराते काका,तेही सरल सत्र
तू जाता सोडुनी ,जगअवघे झाले शून्यवत
mआणसांनी भरल्या नगरीतहीनाही कोणाची संगत।ksध्येय गेले विसरुनी ,कळेनाकाय जीवनाचे इप्सीत
कशासाठी बसलो मी दिवासाम्चे धडे उपसता
सांगेल काकूनी माला,जीवंत का अजूनही मी
माझ्या वाटेला आहे का ,अजून काही कार्य नामी