कृष्णविवर

अखंड तेवत एकच ज्योती
अंधाराला शोधत होती
जिथे जिथे ती जाइ तेथे
अंधार कसा तो जै निघूनी
अखेर एका खराब दिवशी
जेव्हां संपली तेलाची बुधली
तेव्हां त्या ज्योतीला कळाले की
लपला होता तो तिच्याच वातीखाली
क्षणांत येवूनी पसरे भोवती
गिळून टाकी अवघी धरती

ठिणगीच्या रुपे त्यला बघोनी
ज्योती परंतु त्याला म्हणली
असशील जरी तू काळा तारा
विश्वामध्ये अनंत ज्योती भरल्या
एकामागुनी एक उगवती
तुलाच किंवा होता उपरती
होशील तुची तेजावर स्वार
विश्वाचा ह्या तारणहार

लपंडाव

अखंड तेवत एकच ज्योती
अंधाराला शोधत होती
जिथे जिथे ती जाइ तेथुनी
अंधार कसा तो जाइ निघुनी
अखेर एका खराब दिवशी
जेव्हां संपली तेलाची बुधली
तेव्हां त्या ज्योतीला कळाले की
लपला होता तो तिच्याच वातीखाली
क्षणांत येउनी पसरे भोवती
गिळून टाकी अवघी धरती
ठिणगीच्या रुपाने त्याला बघोनी
ज्योती परंतु त्याला म्हणाली
असशील जरी तू काळा तारा
विश्वामध्ये अगणित ज्योती भरल्या
एकामागुनी एक उगवती
तुलाच किंवा होता उपरती
होशील तूची तेजावर स्वार
विश्वाचा ह्या तारणहार

भाषाभारती

काव्य कुसुमाम्ना मिळावी प्रकाशाची तिरीप
म्हणून मी ना घेतला इंतरनेताचा आधार
ब्लोग उघडीला त्यात कविता सारन्याला
काय लिहिले वा कसे कोणीही नसे बघन्याला
असे होता एक गवसली वेबसाइता मजला
जिथे जमती कविवृम्द आणि लेखकू लिहिन्याला
तिथे पाठवली कविता एक पहान्याला
रसिकांना कुवत आपली समजते काय त्याला
पत्र नंतर साहजिका मलाही आले
ब्लॉग तुमचे आमुच्या साइतला जोडावे
आणी नंतरच मला काही दिसाम्नी कलाले
की ब्लोगाला माझ्याही अनुयायी मिलाले

bhashabharati: मीही अनामिका (ई टी व्ही ची क्षम

bhashabharati: मीही अनामिका (ई टी व्ही ची क्षम

मीही अनामिका (ई टी व्ही ची क्षमा मागून)

मी जन्मभराची दासी
फुकटातच झाले तुमची
नांव नुसते तुमचे देउनी
तुम्ही वंशवेल वाढविली.
मम मुलीचे भाग्य उजळावे
तिज मुळी न कष्ट पडावे
डोळ्यातील पाणी अडवुनी
मम हात हाती दिधले
सर्वस्वच हरवुनी बसले
नांवही माझे गेले
मी पुरती तुमची झाले
आयुष्य तुम्हा वाहियले
एकच तुमच्या प्रेमासाठी
लागले मी तुमच्यापाठी
झाले--अनामिका

देव कोठे आहे?

सकाली उठोनी देवासी भजावे
ऐसे पूर्वजाम्नी साम्गितालेले
देव दिसेनात राजेवारी गेले
म्हणून संगणकी देवा शोधितो
संगणकसुद्धा धड न चालीतो
तूटक अक्शरा कधी तो छापितो
लेखन हे माझे तुम्हाला दावीतो
योग्य मार्ग मज दाखवा तो.

आशा

उतारवयात सहेली

आपल्याला सोडून गेली

तर लग्नाचा विचार

जसा कर्ता येत नाही

तसच प्रतिभा मनातून

जर का उडून गेली तर--

आशाढात मेघांनी

जगाला घट्ट गवसणी

घतल्यावर प्रकाशाची

तिरिप दिसण्याची आशा

नसते तशीच मनाला उभारी

येण्याची आशाही मावळ्ते

पण न जाणो,कधीतरी

लख कन वीज चमकेल

अणि एखादी तरी

चमचमणारी विद्युत रेखा

आसमंत उजळून टाकेल

ह्याच आशेवर उरलेल

जीवनाता व्यतीत

करयला हव आणी

ती आशा मात्र जिती

ठेवायलाच हवी.हवी ना?