रेतिनावारील क्रैक

ढगास पडावे छिद्र ,वा कोपावा सूर्ये
अन व्हावी प्रकाशगळती,महाभयंकर जळती
दिल्ली नेत्रांची आहुती ,परी प्रकाश जावूनी पुढती
मेंदूच्या नसानसा जळती
दिसेना कोणतेच चित्र हे झाले कसे विचित्र
हे तर साधे,म्हणे नेत्रतज्ञ
तुमच्या रेटिनासपडली चीर
म्हणून साहावेना प्रकाश
हे आम्हा नवीनच ज्ञान
परी एक चांगले झाले
काही न दिसता लिहिता आले
दूसरा मिल्टन आला म्हणूनी
चित्त समाधान पावले -कृष्णकुमार

आय ऍम सोरी

"आय ऍम सोरी,कविता आम्हाला येत नाही बुवा ",
असे तुम्ही म्हणू नका, जरासे बाहेर डोकवा ,
आणि ऐका,वारा म्हणतोय लोरी।
वृक्ष अन वेली ,गेली गाढ़ झोपी
कळीची मात्र ती पाही उडाली टोपी ।
कली पहा उमलली कशी हळूच लाजत ,
मुखकमल सुंदर आपले जगाला उघडून दाखवत
सुगंध तिचा पसरे वार्यासराशी उड़त
आवतन देई मधमाशांना भ्रमरासंगत
अरसिकांना सुद्धा निसर्गाची ही गम्मत
कविता करायला नाही का सांगत

हे कोण इथे निजलेले

दगडाच्या उशीला धुळीची खोळ ना
भूमीला बसे हादरा ,नियती हलवी पाळणा
सल्असळ पानांची होते, वारा गातो पाळ णा
रातराणीचे फुले डंवरती, त्यांची होते माळ ना
लुकलुकचाम्दान्या तय जणू डोळे मिचाकावती
तेवढ्याने का कोठे झोपा बाळांच्या उड़ती
जडावले डोंगर ,पापणीवरी केस गवतांचे
एकमेका भेटती ,गळामिठी सुटेल ना त्यांची
रात्र परी संपता संपता ,दव कोणीशिंपडले,
थेंबे पापणी ओलावता ,डोळे हळूच उघडले
सूर्यकिरण सोनेरी दिसता तेही चमकले
किलबिल पक्ष्यांची सारया ऐकुनी कोणी हेलावले
निद्रित होती सारी सृष्टी ,नव्हती कसली भीती
उजाडताना परी म्हणाली,भ्याले बाई मी किती
बाळे माझी दिसेनात ती,काय केले उपद्व्याप
धूर आकाशाला भिडतो ,जळतेमाता ,दू:खी बाप

अपुला भारत एक

बंध गुलामीचे तुटले ,तरी राहिला एकच धागा
राष्ट्रकुलातून अंग काढता ,परंतु तुटला तोही धागा
अठवण परकी साम्राज्याची , पुसून गेली पूर्णपणे ,
भारत स्वतंत्र प्रजासत्ताक होता वाटे आम्हा काय उणे
एकसंघ जरी भारत होता ,जुळली होती काय मने?
शंका अजुनी मनात येते ,गाजर पुढती कसले होते ?
स्वतंत्र होता ,करू या आपण ,रचना भाषावार ही
भुलाविन्यास कुणी होते ,विसरलो आपण ते नाही
पोटीरामुल्लूचा जीवच गेला उपोषणाला बसाला असता
तेलंगणाला हो म्हणण्याविन उपाय मग राही कोणता
सुरु जाहले तुकडे पडणे,जो उठला तो मातृभाशेचा दावी बडगा
मुंबई प्रांतातून मराठी वेगले करण्यासाठी झाला ग़लगा।
चळ्वळ दडपून टाकण्या,झडल्या फैरी, हुतात्मे झाले एकशे सात
जखमींची तर गणना नाही, भारत रडला दुनिया दाखवी दात्
आज पुन्हा ध्वजा तिरंगी ,करुन वंदना नम्रपणे
निश्चय करू या राष्ट्रभक्ती चा एकवतता आम्हा काय उणे .

भूपाली

पहाम्टे पहाम्टे मला जाग आली
पहाता पहाता भू दंवात न्हाली
आई नहात असता सुते दारी बसावे
बाहेरुनी येत असता पित्यासही थोपवावे
इथे कोणते दार वा पिता कोण ते कळेना
मनी दाट अंधार ,जगाचे कूट उकलेना
स्नान उरकुनीशाली चन्द्रमा ल्याली
सर्वांगी सुंदर चांदण्यांचे नक्षीकाम भारी
परी चांदण्या एकेककुठे लुप्त होती
जसे आसमंत उजळुनी,स्वागता सिद्ध हो ती
रवि प्रवेशिता लाल जणू तापलेला
महाभारती कर्णवध नच भावलेला
सांगणार त्यास कोण नियमांचा पालनकर्ता
दंडनीय मंत्रीसुतही कुमार्गी ,ही तर आचारसंहिता

मात्रुवंदना

आस्तां तावदियं प्रसूति समये दुर्वार शूलव्यथा
नैरुच्ये तनुशोषणं मलमयी शय्या च सावंत्सरी
एकस्यापि न गर्भभार्भरण क्लेशस्य यस्यां: क्षमां
यातुम् निष्कृति मुन्नतो$पि तनय: तस्यै जननै नम:
gujarati anuwaada
माँ ,ते दू: सहा वेदना प्रसवनी जे भोगवी ना गणु
काया दीपनिचोती ना कहू भले धोई बाखोतिया
आ जे एक ज भार मासानव ते वेठ्यो हुं तेनु रुण
पाम्यो उन्नति ते ना भरी शकु ते माँ ताने हुं नमु

मोंती बिंदु

एक बाहुली सोडुनी जाता,माझा डोळा होई व्याकुळ,
नवी बाहुली करी लाल त्या रंग तिचा जरी घननीळ।
निसर्गाची अमोल देणगी टी तर ह्याला सोडुनी गेली ,
नववधू जणू घरी आणली ,ही तर प्लास्टीकची बाहुली
रडत मुरडत घरी आली ती बाहुली जरी प्लास्टीकची।
असला बनाली प्लास्टीकची ,तरी साथ देवो मज अखेरची